Shiva Tandava Stotram — Tamil Lyrics

जटा तवी गलज्जल प्रवाह पावित स्थले। गलेव लम्ब्यलम्बिताम् भुजङ्ग तुङ्ग मालिकाम्।। दमद्दमद्दमद्धम निनाद वद्धमर्वयम्। चकार चन्दताण्डवम् तनोतु नः शिवः शिवम्।।

ஜடா தவீ கலஜ்ஜல ப்ரவாஹ பாவித ஸ்தலே। கலேவ லம்ப்யலம்பிதாம் புஜங்க துங்க மாலிகாம்।। தமத்தமத்தமத்தம நினாத வத்தமர்வயம்। சகார சந்ததாண்டவம் தனோது நஃ சிவஃ சிவம்।।

சிவனின் சடையிலிருந்து பெருக்கெடுத்து வரும் கங்கை நதியால் பவித்திரம் செய்யப்பட்ட பூமியில் சாபம் தீர்ந்த நாகங்களின் கீর்திமான் மாலை அணிந்த சிவன் செய்யும் ஆனந்த தாண்டவ நடனம் நமக்குக் கல்யாணம் தரட்டும்.

जटाकटा हसम्भ्रम भ्रमन्निलिम्पनिर्झरी। विलोलवीचिवल्लरी विराजमान मूर्धनि।। धगद्धगद्धगज्ज्वल्ल ललाटपत्ट पावके। किशोर चन्द्रशेखरे रतिः प्रतिक्षणम् मम।।

ஜடாகடா ஹஸம்ப்ரம ப்ரமன்னிலிம்பனிர்஝ரீ। விலோலவீசிவல்லரீ விராஜமான மூர்தனி।। தகத்தகத்தகஜ்ஜ்வல்ல லலாடபத்ட பாவகே। கிசோர சந்த்ரசேகரே ரதிஃ ப்ரதிக்ஷணம் மம।।

சிவனின் சடையிலுள்ள சொருசொருப்பான நீர் சொற்ப மணலில் உயிரோடு ஆரவாரிக்கும் நீர்வீழ்ச்சியாக விளங்குகிறது; இளம் சந்திரனை நெற்றியில் நட்சத்திரம் போல் அணிந்த சிவனுக்கு ஒவ்வொரு நொடிக்கும் என் பக்தி அர்ப்பணமாய் இருக்கிறது.

धराधरेन्द्र नन्दिनी विलास बन्धुबन्धुर। स्फुरद्दिगन्त सन्तति प्रमोद मान मानसे।। कृपाकटाक्ष धारणी निरुद्ध दुर्धराप्रदि। क्वचिद्विगम्बरे मनोविनोदमेतु वस्तुनि।।

தராதரேந்த்ர நந்தினீ விலாஸ பந்துபந்துர। ஸ்புரத்திகந்த ஸந்ததி ப்ரமோத மான மானஸே।। கிருபாகடாக்ஷ தாரணீ நிருத்த துர்தராப்ரதி। க்வசித்விகம்பரே மனோவிநோதமேது வஸ்துனி।।

மலை முடியின் மகளான பார்வதிக்கு ஆனந்தம் தரும் சிவனை நோக்கி எல்லா திக்குகளிலும் ஆனந்த கூட்டம் பொங்குகிறது; அவன் தயை நிறைந்த கண்ணால் நோக்குதல் ஆபத்தை நீக்குகிறது.

जटाभुजङ्ग पिङ्गल स्फुरत् फनामणिप्रभा। कदम्बकुङ्कुमद्रव प्रलिप्तदिग्ध धूमुखे।। मदान्धसिन्धु रस्फुरत्वगुत्तरीयमेदुरे। मनोविनोदभुतम् बिभुर्तभूतभर्तरी।।

ஜடாபுஜங்க பிங்கல ஸ்புரத் ஃபணாமணிப்ரபா। கதம்பகுங்குமத்ரவ ப்ரலிப்ததிக்த தூமுகே।। மதாந்தஸிந்து ரஸ்புரத்வகுத்தரீயமேதுரே। மனோவிநோதபூதம் பிபுர்தபூதபர்ததரீ।।

சிவனின் சடையில் வசிக்கும் நாகங்களின் நரம்பு சிவப்பாயும் மணிகளின் பிரகாশம் கெতனம் என்ற மலரின் குங்குமப்பூ வாசனையில் நனைந்த அவன் உயர்ந்த மனோவிনோதம் ஒன்றாயும் விளங்குகிறது.

सहस्रलोचन प्रभृत्यशेषलेख शेखर। प्रसूनधूलि धारणी विधूसरां घ्रिपीठभूः।। भुजङ्गराजमालया निबद्धजाटजूटकः। श्रियैचिराय जायताम् चकोरबन्धुशेखरः।।

ஸஹஸ்ரலோசன ப்ரபிருத்யசேஷலேக சேகர। ப்ரஸூனதூலி தாரணீ விதூஸராம் கிரிபீடபூஃ।। புஜங்கராஜமாலயா நிபத்தஜாடஜூடகஃ। சிரியைசிராய ஜாயதாம் சகோரபந்துசேகரஃ।।

ஆயிரக்கண்ணுடைய இந்திரன் முதலிய தேவர்களின் வணக்கக்குப் பாத்திரமான சிவனின் தலையிலே பூங்கொழுந்தின் சூஃபம் நாறும் மலை முடியின் மகளும் பாம்பரசின் மாலையால் சக்கரம் போல் கட்டப்பட்ட சடையினையுடையவன் அவன்.

ललाटचत्वरज्ज्वल्ल धनञ्जयस्फुलिङ्गभा। निपीतपञ्च सायकम् नमन्निलिम्पनायकम्।। सुधामयूखलेखया विराजमान शेखरम्। महाकपालिसम्पदे शिरोजटालमस्तुनः।।

லலாடசத்வரஜ்ஜ்வல்ல தனஞ்சயஸ்ஃபுலிங்கபா। நிபீதபஞ்ச ஸாயகம் நமன்னிலிம்பநாயகம்।। ஸுதாமயூகலேகயா விராஜமான சேகரம்। மஹாகபாலிஸம்பதே சிரோஜடாலமஸ்துநஃ।।

நெற்றிப் பெட்டிக்குள் ஜ்வாலை மின்னும் தனஞ்சயனின் (பாணவனின்) பாணம் நிறுத்தப்பட்ட சிவனின் நெற்றியிலே சந்திரனின் ஒளியின் கோடு விளங்குகிறது.

करालभालपत्तिका धगद्धगद्धगज्ज्वल्ल। धनञ्जयाधरीकृत प्रचण्ड पञ्चसायके।। धराधरेन्द्रनन्दिनी कुचाग्रचित्रपत्र। कप्रकल्पनैकशिल्पिनी त्रिलोचनेरतिर्मम।।

கராலபாலபத்திகா தகத்தகத்தகஜ்ஜ்வல்ல। தனஞ்சயாதரீகிருத ப்ரசண்ட பஞ்சஸாயகே।। தராதரேந்த்ரநந்தினீ குசாக்ரசித்ரபத்ர। கப்ரகல்பநைகசில்பினீ த்ரிலோசநேரதிர்மம।।

பயங்கரமான நெற்றியிலுள்ள பொறிகளிலிருந்து ப্ரজ்வலிக்கும் ஜ்வாலை, பாணவனின் ஐம்பாணங்களின் ஊர்வசம் பெறுகிற, மலைமகளின் கற்புக்கு அணிமா செய்கிற முப்புரிக்கண்ணுக்கு என் பக்தியாகிற.

नवीनमेघमण्डली निरुद्धदुर्धरस्फुर। त्कुहुनिशीतनीतमः प्रबद्धबद्धकन्धरः।। निलिम्पनिर्झरीधरस्तनोतु कृत्तिसिन्धुरः। कलानिधानबन्धुरः श्रियम् जगद्धुरन्धरः।।

நவீனமேகமण்டலீ நிருத்ததுர்தரஸ்ஃபுர। த्குஹுநிசீதநீதமஃ ப்ரபத்தபத்தகந்தரஃ।। நிலிம்பநிர்஝ரீதரஸ்தனோது கிருத்திஸிந்துரஃ। கலாநிதாநபந்துரஃ சிரியம் ஜகத்துரந்தரஃ।।

புதிய மேகமண்டலம் போன்ற சிவனின் கற்கண்டிய சரீரம் ஆபத்தைத் தடுக்கும் சக்தியுள்ளது; நீர்வீழ்ச்சியைத் தாங்கிய அவன் ரத்நசிந்துவாய் ஜ்வலிக்கிறான்.

प्रफुल्लनीलपङ्कज प्रपञ্चकालिमाप्रभा। विदम्बि कन्थकन्ध रारुचि प्रबन्धकन्धरम्।। स्मरच्छिदम् पुरच्छिदम् भवच्छिदम् मखच्छिदम्। गजच्छिदामधकच्छिदम् तमन्तकच्छिदम् भजे।।

ப்ரஃபுல்லநீலபங்கஜ ப்ரபஞ்சகாலிமாப்ரபா। விதம்பி கந்தகந்த ராருசி ப்ரபந்தகந்தரம்।। ஸ்மரச்சிதம் புரச்சிதம் பவச்சிதம் மகச்சிதம்। கஜச்சிதாமதகச்சிதம் தமந்தகச்சிதம் பஜே।।

விளைந்த நீலப்பொதுவையின் பிரகாசம் உலகத்தையெல்லாம் மறைக்கிறது; சிவன் காம தேவனை, நகரங்களை, பிறப்பை, கடவுளர் பூஜைகளை எல்லாம் அழித்த பரமனைப் போற்றுகின்றேன்.

अखर्वसर्वमङ्गलाम् कलाकदम्बमञ्जरी। रसप्रवाह माधुरी विजृम्भणा मधुव्रतम्।। स्मरान्तकम् पुरान्तकम् भावान्तकम् मखान्तकम्। गजान्तकान्धकान्तकम् तमन्तकान्तकम् भजे।।

அகர்வஸர்வமங்கலாம் கலாகதம்பமஞ்சரீ। ரஸப்ரவாஹ மாதுரீ விஜிம்பணா மதுவிரதம்।। ஸ்மராந்தகம் புராந்தகம் பாவாந்தகம் மகாந்தகம்। கஜாந்தகாந்தகாந்தகம் தமந்தகாந்தகம் பஜே।।

சிறிய அல்லாத சகல மங்களமுமான கலாச்செடியின் மஞ்சரி போன்ற நீர்வீழ்ச்சিப் போன்ற குளிர்மை தருகிற சிவனை நான் பூஜிக்கிறேன்.

जयत्वदभ्रविभ्रम भ्रमद्भुजङ्गमस्फुरद्ध। गद्धगद्विनिर्गमत्करालभाल हव्यवात्।। धिमिद्धिमिद्धिमिद्धिमान्मृदङ्ग तुङ्गमङ्गल। ध्वनि क्रमप्रवर्तितः प्रचण्ड ताण्डवः शिवः।।

ஜயத்வதப்ரவிப்ரம ப்ரமத்புஜங்கமஸ்ஃபுரத்த। கத்தகத்விநிர்கமத்கராலபால ஹவ்யவாத்।। திமித்திமித்திமித்திமான்மிருதங்க துங்கமங்கல। த்வநி க்रமப்ரவர்ததிஃ ப்ரசண்ட தாண்டவஃ சிவஃ।।

சிவனின் கண்ணிமை நகரும் போது நாகங்கள் ஜ்வலிக்கிறன; பயங்கர நெற்றியிலிருந்து அக்னிதேவனின் வாயு வெளிப்படுகிறது; தாளங்கள் தடுமாறும் மிருதங்கத்தின் சப்தம் சிவனின் ஆனந்த நடனத்தைத் தொடங்குகிறது.

दृशद्विचित्रताल्पयोर् भुजङ्गमौक्तिकामृस्र। जर्गरिष्ठरत्नलोष्ठयोः सुहृद्विपक्षपक्षयोः।। त्रिनारविन्दचक्षुषोः प्रजामहीमहेन्द्रयोः। समम् प्रवर्तयन्मनः कदा सदाशिवम् भजे।।

திருசத்விசித்ரதால்பயோர் புஜங்கமௌக்திகாமிஸ்ர। ஜர்கரிஷ்ட ரத்னலோஷ்ட்யோஃ ஸுஹிற்விபக்ஷபக்ஷயோஃ।। த்ரிநாரவிந்தசக்ஷுஷோஃ ப்ரஜாமஹீமஹேந்த்ரயோஃ। ஸமம் ப்ரவர்தயந்மநஃ கதா ஸதாசிவம் பஜே।।

கண்கள் முதலிய உறுப்புகள் அறிவும் விஞ்ஞானமும் தரும் நாகங்கள், தன்மமும் அந்தரீயை, நல்ல நண்பர்களும் எதிரிகளும், முப்பதாரவிந்தக் கண்ணினையும் ஜனங்களையும் பிரதேசங்களையும் முதலிய தெய்வங்களுக்கும் சமமாக வைத்துக்கொள்கையுள்ள சிவனை நான் பூஜிக்கிறேன்.

कदा निलिम्पनिर्झरी निकुञ्जकोटरे वसन्।। विमुक्तदुर्मतिः सदा शिरःस्थमञ्जलिम् वहन्।। विमुक्तलोललोचनो ललामभालालग்नकः। शिवेति मन्त्रमुच्चरन् कदा सुखी भवाम्यहम्।।

கதா நிலிம்பநிர்஝ரீ நிகுஞ்சகோடரே வஸந்।। விமுக்ததுர்மதிஃ ஸதா சிரஃஸ்தமஞ்சலிம் வஹந்।। விமுக்தலோலலோசநோ லலாமபாலாலக்நகஃ। சிவேதி மந்த்ரமுச்சரந் கதா ஸுகீ பவாம்யஹம்।।

நீர்வீழ்ச்சி வாயுவுள்ள பொதுவையின் குணுநையில் வாழ்கையும், கெட்ட சிந்தையை விட்டு விடுகையும், எப்போதும் தலையிலே கைகளைக் கூப்பிய வணக்கம் செய்கையும், இறள்லாத கண்ணினையுடையும், சிவ மந்திரத்தை ஆலோசனை செய்கையும் செய்து, எப்போது நான் மகிழ்ச்சி பெறுவேனோ?

इमम् हि नित्यमेव मुक्तमुक्तमोत्तम स्तवम् पठन्स्मरन्।। ब्रुवन्नरो विशुद्धमेति सन्ततम्।। हरे गुरौ सुभक्तिमाशु याति नानन्यथागतिम्। विमोहनम् हि देहिनाम् सुशङ्करस्य चिन्तनम्।।

இமம் ஹி நித்யமேவ முக्தமுக்தமோத்தம ஸ்தவம் படந்ஸ்மரந்।। ப்ருவந்நரோ விசுத்தமேதி ஸந்ததம்।। ஹரே குரௌ ஸுபக்திமாசு யாதி நாநந்யதாகதிம्। விமோஹநம் ஹி தேஹிநாம் ஸுசங்கரஸ்य சிந்தநம्।।

இந்த மேலான சிவ தாண்டவ ஸ்தவத்தை எப்போதும் படித்து, நினைத்து, கூறும் மனிதன் நிரந்தரம் தூய்மை பெறுகிறான்; ஹரிக்கும் குருவுக்கும் சிறந்த பக்தி விரைவாய் பெறுகிறான்; சிவனையே சிந்திப்பது உலக மாய்மையின் மாயை நீக்குவது.